Boekverfilming van Nederlandse klassieker draait nu in de bioscoop: “Ik was tot tranen toe geroerd”
De langverwachte verfilming van Joe Speedboot draait nu in de bioscoop. Het verhaal van Tommy Wieringa’s iconische roman is allesbehalve standaard, en dat is in elk aspect van de film terug te zien. Sterker nog: het is precies zo’n film waar je even in moet komen. Niet omdat de verfilming slecht is, maar omdat het tempo, de stijl en vooral het hoofdpersonage nét even anders werken dan je gewend bent. Maar geef deze film de tijd, want daar zit juist de kracht.
Waar gaat Joe Speedboot ook alweer over?
Voor wie het boek niet (meer) helemaal scherp heeft: het verhaal volgt Fransje Hermans, een jongen die na een ongeluk niet meer kan praten en alles bekijkt vanuit de zijlijn. Hij is geen klassieke hoofdpersoon die het verhaal voortstuwt met grote acties of coole one-liners. Integendeel: hij kijkt, denkt en registreert.
Opeens komt Joe Speedboot het dorp binnen. Een energieke, rebelse jongen die alles op z’n kop zet en precies het tegenovergestelde is van Fransje. Die dynamiek vormt de kern van het verhaal. Het is geen traditioneel plot vol duidelijke obstakels, maar eerder een reeks aan ontroerende momenten, vriendschappen en gebeurtenissen die samen een soort coming-of-age story vormen.
Lees ook: NPO komt met een docu-serie over Johan Cruijff van dezelfde makers van Drive to Survive
Een opvallende keuze: de zwijgende hoofdpersoon
Wat deze verfilming meteen bijzonder maakt, is hoe er wordt omgegaan met Fransje. In het boek zit je constant in zijn hoofd, maar in een film is dat natuurlijk moeilijk te communiceren. Er is gekozen voor een voice-over, maar opvallend genoeg werkt die het beste wanneer die juist níét aanwezig is. De stiltes zeggen hier vaak meer dan woorden. Je wordt als kijker bijna gedwongen om zelf te interpreteren wat er speelt, en dat maakt het soms ongemakkelijk, maar ook interessant. Het resultaat is een film die minder uitlegt en meer laat voelen. Dat is een risico, maar wel eentje die goed bij het boek past,
De cast van Joe Speedboot doet precies wat de film nodig heeft. Vooral Maxime Bouttier als Fransje valt op: zwijgend draagt hij toch het verhaal, vooral via kleine blikken en subtiele reacties. Daar tegenover staat Jonas Smulders als Joe, die juist met zijn energie elke scène naar zich toetrekt. Dat contrast werkt sterk en vormt de kern van de film.
Geen standaard (Nederlandse) film
Verwacht geen rechtlijnig verhaal met een duidelijk begin, midden en einde. Joe Speedboot is fragmentarisch, soms chaotisch en af en toe zelfs een beetje ongrijpbaar. Maar dat is precies de bedoeling. Het verhaal gaat niet alleen over wat er gebeurt, maar vooral over hoe het voelt om jong te zijn, om anders te zijn en om je plek te vinden in een wereld die niet altijd logisch is. De film leunt sterk op sfeer, romantische beelden en kleine momenten. Sommige scènes lijken bijna los te staan van het grotere geheel, maar dragen toch bij aan het totaalplaatje.
Al scoorde de film al wel meteen een hele sterke 7.3 op IMDb, Joe Speedboot is niet voor iedereen. Als je houdt van eenvoudige verhaallijnen en snelle actiescènes, kan dit wat traag aanvoelen. Maar als je openstaat voor iets dat net even anders is, zit je hier goed. Als je het boek van Tommy Wieringa ooit hebt gelezen, is het sowieso interessant om te zien hoe dit “onverfilmbare” verhaal naar het scherm is vertaald. Of je nu al fan was van het boek of gewoon zin hebt in een unieke Nederlandse film die buiten de lijntjes kleurt: Joe Speedboot is vanaf nu te zien in de bioscoop.
Lees ook: De cast van Máxima seizoen 2: welke actrices & acteurs spelen de koninklijke familie?
LEES MEER
