Waar staan de gekleurde ringen op de Olympische Spelen voor?
Tijdens de Olympische Spelen zien miljoenen toeschouwers wereldwijd een van de meest herkenbare symbolen uit de sportgeschiedenis: de vijf in elkaar grijpende Olympische ringen. Toch bestaan er hardnekkige misverstanden over de oorsprong en betekenis van dit embleem.
Een eeuwenoude mythe over de gekleurde ringen
De Olympische ringen werden in 1913 ontworpen door de Franse baron Pierre de Coubertin, medeoprichter en voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité. Het symbool verscheen voor het eerst op de Olympische Spelen van Antwerpen in 1920. In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, hebben de ringen geen oorsprong in het Oude Griekenland. Dat idee is een mythe die pas in de twintigste eeuw is ontstaan; het embleem is een modern ontwerp dat losstaat van de klassieke Spelen.
De vijf in elkaar grijpende ringen staan gezamenlijk symbool voor de eenheid van de vijf bewoonde continenten en het samenkomen van atleten uit de hele wereld tijdens de Olympische Spelen. De ringen die in elkaar haken, benadrukken de verbondenheid tussen landen en culturen.
De ware betekenis van de gekleurde ringen op de Olympische Spelen
Ook over de kleuren bestaan misverstanden. Blauw, geel, zwart, groen en rood – samen met de witte achtergrond – werden door Coubertin gekozen, omdat deze combinatie voorkomt in alle nationale vlaggen die in die tijd bestonden. Daarmee wilde hij benadrukken dat elke natie vertegenwoordigd is binnen de Olympische beweging. De kleuren zijn dus niet officieel gekoppeld aan specifieke continenten of landen, al wordt dat vaak ten onrechte zo geïnterpreteerd.
Het embleem groeide in de loop van de twintigste eeuw uit tot een wereldwijd herkenbaar symbool. Met name de Olympische Spelen van Berlijn in 1936 droegen bij aan de internationale bekendheid ervan, mede door de grootschalige inzet van media en propaganda. Tot op de dag van vandaag staan de Olympische ringen voor een ideaal van internationale verbondenheid, sportiviteit en vreedzame ontmoeting.